burayı çok uzun zaman bir günlük olarak kullandıktan sonra unuttum sanılmasın, hayır hayır. yaşlanmak yaptı bana bunu. yaşlanmak bana bunu yaptı. başvurular ve okullar, sonra yolculuklar, yurt odaları ve sınavlar, yapılacak işler, deadlinelar ve konuşmalar ve sırt ağrıları, boyun tutulmaları ve hepsi. sonuçta annelerimizin bizimle kurduğu anne-çocuk ilişkisi gibi kendimizle kurduğumuz ben-kendim ilişkisi de hiçbir zaman değişmiyor, değişmiyor. ben çok yaşlandım, kendim kızıyor. ben çalışmak istemiyor, kendim kendisinde. beni kendimden ayıramam, zaten hangisi ben, hangisi benim bilmem. bazı şeyler sürekli değişirken bazı şeyler hiç değişmiyor ve bu milyonlarca yıldır olduğu gibi hala dünyanın en ilginç şeyi.